Ortopeda Wrocław

Orzecznictwo jest nie tylko ważną, lecz i nieraz trudną sferą działalności ortopedy, wymaga wiedzy i doświadczenia diagnostyczno-terapeutycznego, a także znajomości zasad i ustaleń prawnych. Obowiązuje zawsze obiektywna rzetelność i bezwzględna uczciwość w formułowaniu opinii. Znacznie częściej niż w innych działach pracy ortopeda orzekający napotyka odmiany w postawie i zachowaniu badanych osób: agrawację (wyolbrzymianie istniejących objawów choroby lub inwalidztwa), symulację (świadome udawanie objawów choroby czy inwalidztwa), dysymulację (ukrywanie bądź nie ujawnianie objawów choroby lub inwalidztwa). Wymienione postawy i zachowania osób badanych mają na celu wyłudzenie nieuzasadnionych zwolnień z pracy, uzyskanie orzeczeń zgodnych z ich potrzebami, nierzadko osiągnięcie korzyści materialnej. Ortopeda narażony też bywa na natrętne (rzadziej obraźliwe czy prowokujące) zachowania badanego, a także na rozmaite formy protekcji i nacisku. Ortopeda musi zachować stanowczą i spokojną postawę bez okazania zniecierpliwienia, a przy tym wnikliwe, zawsze nieodzowne, badanie lekarskie z ustaleniem poprawnego rozpoznania uwzględniającego stan anatomiczny i czynnościowy badanego pozwalają sprostać trudnym sytuacjom, i wydać właściwą opinię.

Ortopeda w zakresie swoich obowiązków ma też orzekanie o czasowej niezdolności do pracy chorego. W orzeczeniach o czasowej niezdolności do pracy spotyka się wiele nieprawidłowości oraz błędów formalnych i merytorycznych. Błędy merytoryczne, trudniej uchwytne niż formalne, są zwykle skutkiem powierzchownego badania i niedokładnego rozpoznania lub pomijania w ocenie rodzaju uszkodzenia i jego skutków oraz rodzaju pracy wykonywanej przez osobę chorą. Zwykłym błędem jest zrównanie okresów niezdolności do pracy osób wykonujących ciężką pracę fizyczną z osobami zajmującymi się pracą lekką czy umysłową.

Dodaj komentarz